เรามีความเจ็บไข้เป็นธรรมดา


      วันเวลาผ่านไป ได้เปลี่ยนจากเด็กกลายเป็นผู้ใหญ่ กลายเป็นพ่อแม่คน มีลูก มีหลาน มีเหลน เป็นเวลากว่า 84 ปี ผ่านเรื่องราวต่างในชีวิตมามากมาย ร่างกายก็เสื่อม ไม่ค่อยมีเรี่ยวมีแรงเหมือนอย่างเดิม โรคภัยต่างๆก็รุมเร้า เจ็บปวดทรมานแค่ไหนใครจะรู้ได้เท่าเมื่อได้อยู่ในสภาวะนั้นเอง หูก็ไม่ค่อยได้ยิน ตาก็ฝ้าฟาง เดินเหินก็ลำบาก อยากให้มีคนมาสนใจ ห่วงใยไถ่ถาม ดูแลสาระทุกข์สุขดิบ พอได้มีแรงใจ กำลังใจ สู้กับชีวิตวัย ที่สังขารกำลังค่อยๆร่วงโรยลงไปทีละน้อย เวลาของการของการมีชีวิตเหลือน้อยเต็มที อะไรๆก็พอสมควร แล้วก็ละวาง ปล่อยไป แม้แต่ร่างกายนี้ก็คอยวันที่จะแยก แตกสลายคืนสู่ธรรมชาติ ทุกสิ่งทุกอย่างที่เคยมี ที่เคยเป็นเจ้าของทั้งหลายต่อไปก็ต้องเปลี่ยนเจ้าของใหม่ ไม่มีอะไรเป็นของเราอย่างแท้จริง เพียงแค่ได้อาศัยเพื่อความพอเป็นไปได้ของชีวิต วันนี้แม่ ย่า/ยาย ย่า/ยายทวดเหนื่อยเหลือเกิน เจ็บเหลือเกินลูกหลานเอ๋ย โรคภัยก็รุมเร้าร่างกายนี้หนักเหลือเกิน ไม่รู้จะเป็นหรือตายลูกหลานเอ๋ย คงไม่มีอะไรที่ต้องห่วงอีกแล้ว บุญทานก็ทำมาดีแล้ว หากต้องไปจริงๆ สวรรค์วิมานบนชั้นฟ้าคงสร้างเสร็วไว้รอแล้ว ไม่ต้องห่วงแม่มาก ห่วงพวกแกเองเถอะ หมั่นสร้างบุญกุศลเข้าไว้ เพราะชีวิตนี้น้อยนัก ความไม่แน่แปรปรวนในยุคนี้สมัยนี้มากมายนัก ก็ฝากคำของพระพุทธเจ้าไว้ จงตั้งอยู่ในความไม่ประมาทนะลูกๆหลานๆสอนเหล่าเหลนๆด้วย ให้เป็นเด็กดีและเติบโตเป็นคนดีของสังคม

Posted on 11/05/2011, in ครอบครัว, พูดเรื่องบุญ. Bookmark the permalink. ใส่ความเห็น.

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: