ทำไมต้องมาเยี่ยมผมทุกวันด้วย ฮือๆ

            เพื่อนๆ ครับ ทำไมขยันมาเยี่ยมผมจังเลย จนชาวบ้านยกให้ฉันเป็นหัวหน้าพวกเอ็ง หลายต่อหลายคนแล้ว ลูกใครกันนี่ ก็ไม่ได้ชวนซะหน่อยมาหาฉันบ่อยเลยที่สวน มาชวนคุยนั่นคุยนี่ ถามนั่นถามนี่ ขออาสาช่วยงาน ดูๆแล้วเหมือนจะช่วย ช่วยให้งานเสร็จช้ากว่าเดิมไปอีก ออกแนวป่วน ปวดสมองจริงๆ งานเข้าตลอด เหนื่อยหนักกว่าเดิมอีก นะ ต้องทำใจ แบบว่าเป็นที่รักของเด็กๆ เคยถามฉันไหมว่า ฉันรักพวกเอ็งบ้างหรือป่าว 

             แต่บางทีพวกนี้ไม่มาหรือมาช้าก็อดคิดถึงไม่ได้ ชะเง้อชะแง้มองทางเหมือนกัน เออดี ไม่มาก็ดี แต่เหงาปาก เด็กๆหญิงเด็กชายมาหมด ทอมน้อย กะเทยน้อยก็มา ที่มาบ่อยคือไอ้สามตัวข้างบน แต่ที่ผมเอ็นดูก็ไอ้ตัวกลางมันใช้ง่าย ใช้ไปซื้อของนี่อย่างไว ขี้คุยรู้ไปซะทุกเรื่อง ไอ้เสื้อส้มนี้ชอบถาม ส่วนไอ้เสื้อลายทั้งดื้อทั้งป่วน            มาอีกแล้ว งานสวนจะได้ทำไหมฉัน ดูสิ มาม่าใส่ผักบุ้งกินผักบุ้งหมดก่อนด้วย คนปลูกดีใจนะรู้ไหม เพราะผักขายไม่ออก แจกลูกแจกหลานเอาไปให้แม่มันผัดให้กิน ให้มันหมดๆไป ให้ปลาไปก็เยอะ สุดท้ายหมักซะเลย 
           

            ลูกน้องมาช่วยรดผัก เอะหรือว่ามันเป็นลูกพี่เรา รู้สึกมันจะออกคำสั่งเราซะมากกว่า            บัวใหม่บุบบี้ก็พวกนี้แหละ ดูเหมือนผมจะเบาแรง เห็นว่ามีเพื่อนๆมาช่วย ป่าวเลย หมาเยี่ยวใส่ยังเปียกกว่าอีก มันตักสักสิบรอบเท่ากับเรารอบเดียวครับ แต่ยอมครับ เด็กมันอยากช่วย ยอมเสียเวลาเพื่อให้เขาเกิดการเรียนรู้ เหมือนว่าผมใช้คำสวยหรูเกินไป ผมก็พูดให้ตัวเองดูดีไปงั้นๆแหละ             

สิ่งหนึ่งที่เด็กๆพวกนี้เว้าซี้อยู่ทุกวันวันละหลายรอบ ต่อรองอย่างนั้นอย่างนี้ คือ ให้ผมเล่านิทานให้ฟัง พวกมันคิดว่าผมเป็นนักเล่านิทานระดับแนวหน้าของหมู่บ้านหรือไง หลังมาๆคติสอนใจไม่ต้องแล้ว ตลกไร้สาระไปวันๆ นิทานหลอกเด็ก แถวบ้านเขาว่าเล่านิทานขี้ตั๋วเด็กน้อย ไหลไปเรื่อย ทุกวันนี้นิทานด่นสดซะเป็นส่วยใหญ่            ส่วนใหญ่ก็จะเป็นหลานๆ พวกนี้เจอกันข้างทางไม่ได้ ต้องทักทาย ถ้าเตะกันมันได้ก็จะเตะ เตะด้วยความรัก 55  ถ้าไกลหน่อยต้องแซว ไม่เฉพาะแต่กับเด็ก คนใหญ่ก็มีบ้างแล้วแต่ช่วงเวลาจังหวะ แต่พวกเด็กขี้จักรยานผ่านหน้าบ้านมันเราไม่เห็นพวกมันนะ แต่ถ้ามันเห็นเรามันจะชวนสมัครพรรคพวกตามมา ไม่ก็กระโดนซ้อนท้ายมาสวนด้วย นึกในใจ มึงมาทำไมวะ บางวันมาทางลัด ทางรกหน่อย มันมันยังอุตสาเจอ เหมือนมันจะดีใจซะเหลือเกิน แต่เรานี่สิ ลัดเลาะมาตามทุ่งไม่ผ่านในหมู่บ้านยังมาเจออีก ไม่ก็มาล้อเราทีหลัง โอ้ยไอ้เจ้าพวกบ้า              แต่ถ้าเจอตาครูอยู่ที่สวนด้วยพวกนี้จะค่อยเลาะๆและแล้วสลายตัวไป และพวกนี้ก็ชอบถามด้วยนะว่าวันนี้ตาครูจะมาสวนไหม จะมาตอนไหน มาทำไม พรุ่งนี้มาไหม คือถ้าเราไม่อยู่จะไม่มีเด็กๆโผล่มาเล่นในสวนเลย เพราะกลัวตาครูจะดุ  มีวันหนึ่งเป็นวันหยุด เราก็ปีนต้นไม้ขึ้นไปนอนเล่น พวกมันมากันสองคน บักเหยิน กับบักตาน้อย คนไหนก็สังเกตเอาเองนะ ฉายาเขาเรียกกัน แต่ส่วนตัวผมจะไม่เรียก ก็จะเรียกช์อเล่นที่พ่อแม่เขาตั้งให้นั่นแหละ ไอ้สองตัวนี้ปั่นจักรยานมาเห็นจักรยานเราจอดอยู่ก็รีบหา บ่าวโจ้อยู่ไหน ไม่ตะโกนเรียกด้วยนะ นึกว่าเราไปซ่อนด้วย นึกว่าเราดำน้ำอีก เผชิญหน้าห่างกันไม่ถึง6 เมตร มองไม่เห็น เราก็นั่งยิ้มอยู่บนต้นไม้ วิ่งหา มองหา ไม่ยักกะมองมาที่บนต้นไม้ สักพักจะกลับ ก็เลยทำเสียงนกร้อง 2-3รอบถึงได้มองเห็น ปีนต้นไม้ตามมาโม้ อะไรก็ไม่รู้ ละคร นิทาน มึงเคยฟังหรือยังเรื่องนี้ บ่าวโจ้ว่าวให้ฟังโครตม่วนเลยเนาะบ่าวโจ้ อั่นๆๆ.. @<!Y#&??  เฮย!   สู้เรื่องนี้บ่ไดดอก บ่าวโจ้ว่าวให้กูฟังตอนนั้น น้อบ่าวโจ้ ส่วนเราก็ได้แต่ อื้อๆ อ้าๆ เอ้อๆ ไป ไปกินข้าวดีกว่าลงๆ ลงไม่ได้อีก กำ แล้วทีขึ้นมา ยังขึ้นมาได้ เฮ้อ.

Posted on 07/12/2011, in Uncategorized. Bookmark the permalink. ใส่ความเห็น.

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s

%d bloggers like this: